జాబిల్లి కోసం ఆకాశమల్లే వేచాను నీ రాకకై ... ఆకాశమంటే శూన్యం, ఒక కల్పన (illusion). అలాంటి నల్లని చీకటి ఆకాశానికి ఒక అందాన్ని, అర్థాన్ని ఇచ్చేది చల్లని జాబిల్లి. ఆ జాబిల్లి రాక కోసం ఆకాశం ఎలా ఎదురు చూస్తుందో అలా నేను నీకోసం ఎదురు చూస్తున్నాను , నీవు లేకపోతే నా జీవితం శూన్యం అంటూ ఎంత సింపుల్ గా , ఎంత అద్భుతంగా రాసారు ఆత్రేయ. ఉండీ లేక ఉన్నది నీవే,ఉన్నా కూడా లేనిది నేనే... చంద్రుడు ఉన్న చోట నుండీ కదలకపోయినా, ప్రతి రోజూ మనకు కనిపించడు (ఉండీ లేనట్టుగా). ఆకాశం ఎప్పుడూ కనిపించినా, నిజానికి అక్కడ ఏమి లేదు (ఉన్నా కూడా లేనిది నేనే). ఒక అబ్బాయి ప్రేమించిన అమ్మాయి కనపడక ఆమెను పువ్వుల్లో, చుక్కల్లో , నునునిగ్గుల మొగ్గల్లో ఊహించుకుంటూ మేఘాల తోటి రాగాల లేఖ పంపాడట. ఇంత అందంగా ఇంకెవరు రాయగలరు. ఒక్క ఆత్రేయగారు తప్ప.

అంత అందమైన మాటలను ఇంత అందమైన పాట గా మలిచిన ఇళయరాజా కి , అంతకంటే అందంగా పాడిన బాలుకి హ్యాట్సాఫ్. ఈ పాట విన్నప్పుడల్లా, ఎందుకో తెలియదు, గట్టిగా ఏడవాలనిపిస్తుంది.