నాచిన్నప్పుడు నేను ఉత్తరాలు బాగా రాసేదాన్నిట. -ట అని ఎందుకంటున్నానంటే ఓసారి నాస్నేహితురాలు, ఫిఫ్తుఫారంలో క్లాస్‌‌మేటు రాసిన మాట అది. అవి ఇంకా అణాలూ, కాణీలూ చెలామణీ అయేరోజులు. ఒకసారి తను నాకు రాసింది, “సత్తుఅణాలిచ్చి మల్లెపూలు కొనుక్కున్నట్టు నువ్వు రాసే వుత్తరాలకోసం నేను నీకు ఉత్తరాలు రాస్తున్నాను” అని. ఎంత మనోజ్ఞమయిన భావన! నిజంగానే నేను అంత గొప్పగా రాసేదాన్నని చచ్చినా నమ్మను కానీ ఆ సున్నితమైన భావం, ఆభావంలో మంచిముత్యంలా పొదిగిన ఆ ఆత్మీయతా అంత చక్కనిదీ, చిక్కనిదీ కనుకనే నాకు ఇప్పటికీ మనసులో చెరగని ముద్ర వేసుకుని వుండిపోయింది.

ఇలా పూర్వం ఒకరికొకరు ఎంతో ఆత్మీయంగా రాసుకునే వుత్తరాలే కాలక్రమాన,చేత్తో రాసేరోజులు పోయి, ఫోనులూ, ఈమెయిలులూ అయిపోయేయి. దరిమిలా పత్రికలలో, అంతర్జాలంలో అభిప్రాయలుగా కూడా అవతరించడానకి అదే మూలం కావచ్చు. ఎందుకంటే, బ్లాగులలో చూస్తున్నాను అంత ఆత్మీయంగానూ అక్కా, అమ్మా అన్న పిలుపులతోపాటు త్వం శుంఠః అంటే త్వం శుంఠః అని వేసి వేయించుకోడాలూను.

నేను నా నెట్టవతారం ఎత్తేక, “మీకథ బాగుందండీ”లాటి పొడిమాటలతో మొదలుపెట్టి, అలనాటి చెలులవలె ఆప్తులఅయిపోయిన వారు నాకు చాలామంది కాకపోయినా చాలినంతమంది వున్నారు.

ఇంతకీ చెప్పొచ్చేదేమిటంటే, నెట్పత్రికలలో కనిపించే వుత్తరాలు. వాటికి చాలా పేరులున్నాయి - మీ అభిప్రాయాలూ, మీమాటా, వ్యాఖ్యలూ, అక్షింతలూ, దీవెనలూ (చివరిరెండూ బ్లాగులలో ఎక్కువగా కనిపిస్తాయి.) - ఇలా. ఏపేరు పెట్టి పిలిచినా అవి వుత్తరాలే. అందులో ప్రకటితమయేవి ఆరాసినవారి మనోభావాలే.

కల్పనలకుండాలి బరువూ, లోతూ అంటూ బోధించేపండితులు వర్థమానరచయితలకి తరుచూ తగులుతూంటారు.

ప్రజాస్వామ్య పత్రికలయుగంలో పాఠకులే పాలకులు. వారిఅభిప్రాయాలమీద రచయితలకి గౌరవం వుండాలి. వుంటుంది కూడాను. కాని ఒక్కోప్పుడు మాత్రం గందరగోళంగా వుంటుంది.

ఆమధ్య ఒక యువరచయిత్రి కథకి వస్తువు ముఖ్యమా, కథనం ముఖ్యమా అని అడిగింది నన్ను. అపుడు నేను గంభీరంగా ఊపిరి తీసుకుని కథలు రకరకాలు అంటూ ఒకదంపుళ్లపాట అందుకోబోయాను. వెంటనే గుర్తొచ్చింది నేను ఇంతకుముందు రాసిన వ్యాసమూ, తిన్నచీవాట్లూను. అంచేత, అలా బోరుకొట్టే వ్యాసాలు మానేసి, వూరికే పోచికోలు కబుర్లు చెప్పి పబ్బం గడుపేసుకున్నాను.

ఓసారి నాకథ ఏపత్రికలోనో కనిపించినతరవాత నాకూ మామామయ్యకీ జరిగిన సంభాషణా, మాఅమ్మ తీర్పూ చెప్పాను తనకి. ఆకథ ఏమిటంటే ...

“ఇదిగో కనకమహలక్ష్మీ, కథల్లో ఇన్ఫర్మేషను రియలిస్టిగ్గా వుండాలా అక్కర్లేదా?’’

“వుండాలి.’’

“మరి విశాఖఎక్స్‌ప్రెస్ పొద్దున్న పదిగంటలకి వస్తుందని రాసావేం? నీమాట నమ్ముకుని ఆరుగంటలకే వెళ్లి కూర్చున్నాను స్టేషనులో.  అది మధ్యాన్నం నాలుగ్గంటలదాకా రాలేదు.”

“నాకథకోసం అలా రాయవలసివచ్చింది.”

“కావలిస్తే కథ మార్చుకో. అంతేగాని అలా తెలిసీతెలీని రాతలు రాయకు.  రైల్వే గైడు చూసి సరిగ్గా రాయి నెక్స్ట్ టైము. అసలు మన రచయిత్రులింతే. సరిగ్గా ఏదీ తెలుసుకోరు.”

అప్పుడు మామయ్యకి మా అమ్మ ఇచ్చిన తీర్పు: “నేనందుకే చెప్పేను, దానికథలు చదవకు. రైల్వేగైడు కొనుక్కు చదువుకోమని”.

కిందటేడు ఇండియా వెళ్లినప్పుడు ఓపాత స్నేహితురాలు కమ్ రచయిత్రిని కలిసాను.

మాటలసందర్భంలో “ఏమేనా కొత్తకథలు రాసావా?”అని అడిగాను.

“మొదలెట్టాను కాని సాగడం లేదు.”

“ఏం?”

“పాఠకుల ప్రశ్నలు చూస్తే భయంవేస్తోంది. నువ్వూ చూస్తున్నావు కదా. ఆయనెవరో నీకు ముగ్గురు పిల్లలు కదా, కథలో ఇద్దరే అని రాసావు. పిల్లలు నొచ్చుకోరూ అని కోప్పడ్డారు. మరో కత. ఆవిడకి పచ్చచీరంటే ఇష్టం. ఆయనకి వంకాయకూరంటే ప్రాణం. ఓరోజు ఆయన చిలకాకుపచ్చ చీర తెచ్చాడు. ఆవిడ గుత్తివంకాయకూర చేసింది. ఆవిడచీర చూసి మూతిముడుచుకుంది. ఆయన కూర పక్కకి తోసేసి లేచిపోయాడు. మరి అది కథ అవునా కాదా?”

“బాగానే వుంది, భేతాళుడిప్రశ్నలా. దానికి ముందు, అంటే ఆయన అలాటి చీరలే అప్పటికే ముప్ఫై తెచ్చివుంటేనూ,, అలాగే ఆవిడ వరసగా తొమ్మిదిరోజులు అదే కూర చేసివుంటేనూ కథ మనోహరంగా  వుంటుంది. పోతే ఎవరు చెప్తున్నారు అన్నదాన్నిబట్టి కూడా వుండచ్చు” అన్నాను గోడమీద పిల్లివాటంగా. ఆమీదట నేనే అడిగాను. “ఏం కథ రాద్దాం అనుకుంటున్నావు?”

“చావు గురించి.”

 “బాగానే వుంటుంది.” అని మళ్లీ మామామయ్యమాటలు గుర్తొచ్చి, “కాస్త రిసెర్చి చేసి రాయి,” అని ఓసలహా ఇచ్చాను. 

“నేనూ అదే విన్నాను, కాని రిసెర్చి అంటే వారూ వీరూ శలవిచ్చినవే కదా. వారు కూడా స్వానుభవంతో చెప్పినవి కావు కదా.” అంది.

“లేదులే. రామారావుగారూ, సరస్వతీదేవిగారూ చావుమీద గొప్ప కథలు రాయలేదూ” అన్నాను.

“వారి కథలు పోయినవారు పోగా మిగిలినవారు పడే అవస్థలు. నేను రాయబోయేది చచ్చినాడికథ. అంటే చనిపోయినవాడు ఏం అనుకుంటున్నాడు, ఏంచేస్తున్నాడు లాటివి.”

నాకేం తోచలేదు. గొప్పచిక్కే వచ్చిపడింది.

“మరేం చేస్తావు?”

“చచ్చిపోవాలేమో,” అంది.

“చచ్చిపోయింతరవాత ఎలా రాస్తావు? అక్కడ కాయితాలూ, కంప్యూటర్లూ వుంటాయో వుండవో, రాసినకథ పంపడానికి తపాలావసతులు వుంటాయో వుండవో.”

“అది తెలుసుకోడానికేనా చచ్చిపోవాలి కదా.”

నాకు గుండెలు గుభేలుమన్నాయి. నేరకపోయి అడిగానేమో అనిపించింది.

“అదేం మాటే. చూడముచ్చటయిన సంసారం. రత్నమాణిక్యాల్లాటి బిడ్డలూ, అదేం ఆలోచనే” అన్నాను గాభరా పడిపోతూ.

“మరి చావుగురించి ఎలా తెలుసుకోవడం?” అంది.

రాను రాను గడ్డుసమస్య అయిపోతోంది.

“మరో సందేహం. ప్రాణాలతోనే వున్న కుక్కలూ, గాడిదలగురించి కూడా మనకి చాలా సాహిత్యం వుంది కదా.  నీవున్ కవివి కావు కద అని ఆయనెవరో కొండవీటి గాడిదని అడినప్పుడు మరి ఆయన గాడిద భాషా సంస్కృతులు తెలుసుకునే అడిగారా? అప్పట్లో యూనివర్సిటీలు అలాటి కోర్సులిచ్చేవా?”

“ఇచ్చేవేమో. వాళ్లందరూ గాడిదలసాంప్రదాయాలు క్షుణ్ణంగా చదువుకున్నారేమో,” అన్నాను. అంతకన్న ఏంచెప్పను?

“చావుమీద కథ రాయడం కోసం చావలేను. గాడిదమీద రాయడానికి గాడిదని కాలేను. మరి నాకు సాహితీపాలకులని అలరించే రచయిత్రినయే యోగంలేదు కాబోలు,” అంది నానేస్తం నీరుగారిపోతూ.

నాకు ఎనలేని జాలి ముంచుకొచ్చింది. ఆడువారు మంచికథకులు కాలేకపోవుటకు కారణములు అంటూ ఓ వ్యాసం రాసెయ్యాలనిపిస్తోంది.  …

నేను అప్పుడప్పుడు ఈ-వుత్తరాలు చూస్తూంటాను. అలా చూస్తుంటే, ఒకసారి ఒక ఆభిప్రాయం కనిపించింది. .

“ఎందుకండీ ఇలాటి కథలు రాసి మమ్మల్ని చంపడం?”

మొదట ఉలికిపడినా, సర్దుకుని తరువాతి కథకి సాగేను.

“ఇందులో నాకు ఒక్క ముక్క అర్థం అయితే ఒట్టు”.

“రచయితగారూ, అర్థం వున్న కథలు రాయండి. చదువుతాం.”

“సంపాదకులూ, ఇలాటి కథలు వెయ్యకండి.”

నాకు అనుమానం వచ్చి, రెండు నెలలు వెనక్కి వెళ్లి మరో నాలుగు కథలమీద వ్యాఖ్యానాలు చూశాను. రాసినవారి పేర్లు చూశాను. నాపరిశోధనాఫలితాలు క్రోడికరించి వేరే థీసిస్ రాస్తానెప్పుడో. ఇప్పటికి మాత్రం రిసెర్చర్లు తమ పరిశోధనాంశాలని కాన్ఫరెన్సులలో సమర్పించినట్టు కొన్ని సాధారణాంశాలు చెప్తాను.

పైన ఇచ్చిన వుదాహరణలు - ఇలా కత్తులు విసిరేవారు సుమారుగా ఓనలుగురు వున్నారు. అవే పేర్లు మళ్లీ మళ్లీ కనిపిస్తున్నాయి. వారు వాడే పదకట్లు ఓడజను వుంటాయి. వీరు కథ నిజంగా, పూర్తిగా చదివేరో లేదో, అందులో ఏంవుందో తెలుసుకునే ఆలోచన చేసేరో లేదో అనుమానమే. గారడీ చేసేవాడు చొక్కాచేతిలోంచి పేకముక్కలు లాగినట్టు అవే మాటలు మళ్లీ మళ్లీ లాగి పారేస్తుంటారు తమ వ్యాఖ్యలకింద. కట్ ఎండ్ పేస్ట్ వీరికి గొప్ప సౌకర్యం. అయితే. ఇలాటి వ్యాఖ్యలవల్ల ఏమిటి సాధించదల్చుకున్నారు ఆలేఖామాత్రులు నాకయితే అర్థం కాదు సప్తజన్మలెత్తినా.

ఉదాహరణకి “ఒక్కమాట అర్థమయితే ఒట్టు” అన్నవుత్త.ర. (వుత్తరాల రచయిత)ని తీసుకోండి. చక్కటి జానుతెనుగు, మెచ్చుకోక తప్పదు. మరి అలాటి మనిషికి  కాస్తలో కాస్త అయినా తెలుగు వచ్చుననే అనుకుంటాం కద. మరి ఒక్క ముక్కయినా ఎలా అర్థం కాకుండా పోయింది? నేనే ఆ కథారచయితని అయితే, నావంతుకి నేను చేయగలపని ఏమిటి?

ఇలా నన్ను ఆలోచింప జేయగలగడం ఆవుత్తరంవల్ల కలిగిన నెంబరు వన్ ఫలితం అనుకుందాం.

“ఆదివారం మజ్జానం మాయింటికి రండి. ప్రవేటు క్లాసు పెడతాను” అని చెప్పనా?

పోనీ, “మీరే నాకు క్లాసు పెట్టండి” అని వినయవిధేయతలతో వేడుకోలు అంపుకోనా? ఇది మరీ ప్రమాదం. ఎందుకంటే ఆ వుత్త.ర. నాకథని సీరియస్గా తీసుకోకపోయినా ఈమాటని సీరియస్గా తీసుకోవచ్చు. నాకు పాఠం చెప్పేయడానికి మహోత్సాహంతో పాఠాలు మొదలు పెట్టేస్తానంటూ మాయింటికో, నాచాటులోకో వచ్చేయొచ్చు. నిజంగా ఆలా క్లాసు పెట్టేస్తే. నేను తట్టుకోగలనా? నాది అసలే బక్క ప్రాణం. 

ఒకసారి ఎక్కడో చూసాను ఒకరచయిత “అప్‌డేట్ చెయ్యడం కష్టంగా వుంటోంది. నాబ్లాగు మూసేద్దాం అనుకుంటున్నాను” అని రాసేరు.

దానిమీద వ్యాఖ్య “శుభం. వెంటనే మూసేయండి మరి.” అని.

నాకు ప్రాణం చివుక్కుమంది.  ఎందుచేతనంటే ఆరచయిత చాలాకాలంగా రచనలు చేస్తున్నారు. అయిన పెద్దలు మెచ్చుకున్నారు. సాటి బ్లాగరులు అభినందించారు.  ఈమధ్య వచ్చిన వ్యక్తిగత కారణాలమూలంగా వారు తనకి కలిగిన నిస్పృహని బ్లాగులో రాసుకున్నారు. అలాటప్పుడు ప్రోత్సాహకరంగా ఓముక్క రాస్తే బాగుంటుంది. ఏమీ రాయకపోయినా బాగుంటుంది. అఁతే కానీ మరింత నిరుత్సాహపరచడం తగునా?

ఆ వుత్త.ర. తానేదో గొప్ప హాస్యంగా రాసేననుకుని మురిసిపోతూ వుండొచ్చు. కంప్యూటరుతో వచ్చిన చిక్కే ఇది. తెరవెనక ఎవరు ఎలా వుంటారో, వారి పరిస్థితులేమిటో మనకి తెలీవు. తెలిసీ తెలియని అస్తవ్యస్త పరిస్థితులలో పరాచకాలు రాణించవు.

పోతే, మరో సంగతి. అందరిసంగతి నాకు తెలీదు కానీ నాకు మాత్రం రెండు, మూడు నెలలు పడుతుంది ఒక కథ రాయడానికి.. టైం ఈజ్ మనీ అనుకుంటే రచయితలకి నో మనీ. (కొందరికి మాత్రమే ఈజీ మనీ). అంత పాటు పడి దేశంలో పత్రికలకి పంపిస్తే అవి అందేయో, లేదో, ప్రచురణకి అంగీకరించేరో లేదో తెలీదు. ప్రచురించినతరవాత అయినా ప్రచురించాం అని తెలియబరచరు. అంచేత నెట్ పత్రికలకి ఇవ్వడం మొదలు పెట్టాను. అక్కడ పైన చెప్పినలాటి వుత్త. ర.లు, సగం సగం చదివో, చదవకుండానో మాకర్థం కాలేదంటూ ఓవాక్యం గిలికి పారేస్తున్నారు. ఇక్కడ నాకు అర్థం కాని విషయం - తమరిని ఎవరూ కూచోబెట్టి “నువ్విది చదివి తీరాలీ” అంటూ బెత్తం పట్టుకు బెదిరించలేదు కద. నాకు “రాయకు” అని చెప్పడం కన్నా తమరు చదవడం మానేయడం తేలిక గదా. ఎంచేతంటే చదవడం మానేడడం తమరిచేతిలో పని. నాచేత రాయడం మానిపించడం తమరిచేతిలో లేని పని. చిత్తగించవలెను.

పాతికేళ్లకిందట ఆరుద్రగారు నాకు ఒక వుత్తరం రాసేరు, నాప్రశ్నలకి సమాధానంగా.. అందులో ఈవిషయమే ప్రస్తావిస్తూ, “ఏరీతి రచియించిరేని సమకాలికులు మెచ్చరు గదా‌‌“ అని చేమకూర వేంకటకవి వాపోయినట్టు చెప్పారు. అలాటివే మరో నాలుగు ఉదాహరణలు కూడా ఇచ్చారు. గురజాడ అప్పారావుగారు “కొయ్యబొమ్మలె మెచ్చు కనులకు కోమలుల సౌరెక్కునా?” అన్నది కూడా ఇలాటి వ్యాఖ్యలవిషయంలోనే. ఆయనకి విజయనగరం రాజావారి ప్రాపకం వచ్చినతరవాతే మహాకవి అయిపోయారు. బంగారుపళ్లెరానికి గోడ చేర్పు మరి!

నిజానికి, కథ చదవగానే ఏశక్తి పాఠకుడిని వుత్తరాలు రాయడానికి ప్రేరేపిస్తుంది?. ఆకథలో ఏదో ఒక మాటా, ఒకవాక్యం, ఒకపాత్రా, ఒక సంఘటనా - వీటికి స్పందిస్తాడు పాఠకుడు. ఏదో ఒకదానికి పోలింది తనజీవితంలోనో తనకి ఆప్తులయినవారి జీవితంలోనో సంభవించినప్పుడు ఆకథ నచ్చుతుంది. అలా పోలికలు చూసుకోగలిగిన పాఠకుడు అనుకూలంగా స్పందిస్తాడు. అందుకు భిన్నంగా  తనకి ఎక్కడా ఆలాటి అనుభవం లేనప్పుడు చిరాకు పడతాడు. అలాటిసందర్భాలలో రాసే వుత్తరాలే వింతశోభలతో విరాజిల్లుతూ నలుగురినీ ఓదరికి చేరుస్తాయి.

ఎలా అంటే -

ఒకరు “మీ కథ మీమొహంలా వుంది” అని ఒక అభిప్రాయం వెలిబుచ్చారనుకోండి. (మీ- అనే అంటారు). దానిమీద నాలాటి రచయిత అయితే, “మీ అభిప్రాయం నాకు అర్థం కాలేదు. నామొహం అందంగా వున్నట్టా, లేనట్టా? మరి నాకున్న మొహం చూసే కద నన్ను చేసుకున్నారు మావారు, అదీ కానీ కట్నం ఆశించకుండానూ అనొచ్చు. లేదా, నాకు రెండు మొహాలున్నాయనుకుంటున్నారా? అబ్రహాం లింకన్‌ని ఎవరో టూ-ఫేస్డ్ అన్నారుట. దానికి ఆయన “నాకు రెండు మొహాలుంటే నేను ఈమొహఁవేసుకుని ఎందుకు తిరుగుతానూ” అన్నాట్ట. ఆయన రూపసి కాడనీ, అది దాచుకోడానికే ఆయన గడ్డం పెంచేడని ప్రజావాణి.” అనైనా అనొచ్చు..

అప్పుడు సహజంగానే ఆ ఉత్త.ర. “అబ్రహాం లింకన్కీ మీకథకీ సంబంధం ఏమిటండి” అంటూ మరో ఉత్తరం రాస్తాడు. నేను జవాబివ్వకముందే మరొకరెవరో అందుకుంటారు. “అసలు కథలో మీకు నచ్చనిదేదో చెప్పకుండా మీ మొహంలా వుంది అంటే ఏంతెలుస్తుందండీ ఆకథలో లోపాలేమిటో‌” అని.  అప్పుడు మరెవరో మరేదో అంటారు. ఇది  దీనికే నేను పెట్టుకున్న ముద్దుపేరు “అ.గీ.పా.త.దే.“ (అగ్గిపుల్ల గీసిపారేసి తమాశా దేఖో) అని.

ఇలా నలుగురూ నాలుగు రకాలుగా మేలులాడుకుంటూ కొంతకాలం జరుపుతారు. ఈలోగా ఆనెట్పత్రికవారు కారణాంతరాలవల్ల ఆమేలు తీసేస్తారు. ఇది నెట్ సౌఖ్యం. మరో గారడీ. ఇంగ్లీషులో అంటుంటారు చూడండి.  Now you have it, now you don’t అని. అలాగే ఇదీను.

నిజానికి ఆ వుత్త.ర.లననడానికి లేదులెండి. ఈనాటి నీతి అదీ. మీ బ్లాగు నలుగురి కళ్ల బడడానికి వర్డ్‌ప్రెస్‌వారు ఇచ్చే సలహాలు చూడండి. అవతలివారు యతి అంటే మీరు ప్రతి అనాలి. ఎంత వ్యతిరేకంగా, ఎంత ఘాటుగా మాటలు విసిరితే అంత ఘనత. అసలు కథలో ప్రధానాంశం ఏమిటీ, సన్నివేశాలు దానికి తగ్గట్టు వున్నాయా, లేదా వంటి సూక్ష్మవిషయాలు పట్టించుకోనక్కరలేదు. పత్రికలలో ఉత్తరాలకి కూడా ఇదే రూలు. మీపేరు నలుగురి కళ్లా పడాలంటే, నలుగురి నోళ్లా నానాలంటే మీరు ఔద్ధత్యం ప్రదర్శింక తప్పదు. ఏంచేస్తాం, లోకం అలా వుందనుకుని ప్రవాహంలో కలిసిపోవాలి, అంతే..

అయితే పొగిడితే మంచీ, తెగిడితే ద్రోహమూనా? అని అడక్కండి. కాదండీ, ఎంతమాత్రమున్నూ కాదు. నేను అనేది తెగడడంలో రెండు రకాలున్నాయి కదా. ఏమిటి బాగులేదో, ఎందుకు బాగులేదో చెప్పడం ఒకపద్ధతి. వార్నింగు - అలా మంచీ చెడూ వివరిస్తూ రాస్తే మీరు ఉత్త.ర.గా రాణించలేరు. మంచి discerning reader అయిపోతారు.  మీఆశయం అదా లేక ఉత్తుంగతరంగాలు రేపడమా అన్నదానికి మీరే సమాధానం ఇచ్చుకోవాలి.

అంకితం - స్నేహితురాలూ, తే.జో.శీలీ వైదేహికి ప్రేమతో.  -- మాలతి. 

(మా.ని. జూన్ 2008. )

 .

కథా? బ్లాగా? సీరియస్‌గానే అడుగుతున్నాను. ఆమధ్య నాకు హఠాత్తుగా అనుమానం వచ్చింది బ్లాగుకీ కథకీ తేడా ఏమిటి, ఏవి కథలు, ఏవి బ్లాగులు అని.

బహుశా తేడా విషయంలోనేమో అనిపిస్తోంది. ఎలా రాస్తున్నారని కాక ఏం రాస్తున్నారన్నదానికే పెద్దపీట అనుకుంటాను. కథలో పేర్లు మార్చి, రూపురేఖలు మార్చి, స్థలాలూ కాలాలూ మార్చి, వున్నవి దాచి, లేనివి కల్పించి చెప్తాం. నేను “కాఫీ రంగూ రుచీ” గురించి రాసినప్పుడు అలవాటుగా కల్పించి కాఫీ మానేసేనని చెప్పి, మళ్లీ దిద్దుకున్నాను, వూరికే “కథ రక్తి కట్టడానికి” అలా రాసేను కానీ రక్తి కట్టలే. ప్చ్. అబద్ధాలాడి పట్టుబడిపోయాను. ఇది ప్రమాదాలు తెచ్చే నిజం కాదు కనక సరిపోయింది.
నేను కథలు రాస్తున్న కొత్తల్లో, 1952-53 ప్రాంతాల్లో ఓచిన్న కథలాటిది, “రాద్ధాంతం” అని రాసేను. తెలుగు స్వతంత్ర వారు దానికి గల్పిక అనో స్కెచ్ అనో పేరు పెట్టేరు కథ అనడానికి తగినంత సరుకు లేదని కాబోలు. మాపక్కింటావిడ పేరు చుక్కమ్మగారు. చుక్క అంటే ఫుల్‌స్టాప్ అన్న అర్థం సాగదీసి, మేడమ్ ఫుల్‌స్టాప్ అని ఒక పాత్రకి పేరు పెట్టేను. పేరు తప్పిస్తే ఆవిడకీ నాకథకీ ఏంసంబంధం లేదు. అయినా ఆవిడకి కోపం వచ్చిందిట. మాఅమ్మచేత చీవాట్లు తిన్నాను.

ఏతావాతా చెప్పొచ్చేదేమిటంటే కథల్లో బోల్డు కల్పనలుంటాయి. ఎవరేనా “నాకథ ఎందుకు రాసేవు” అఁటూ తగువుకొస్తే మరో భాగం చూపించి “ఇదుగో, నువ్వు ఇలా లేవు కదా” అంటూ తప్పించుకోవచ్చు (చూ. పైన చెప్పిన మార్పుల లిస్టు).
నా (అనువాదాల) తూలిక తొలి రోజుల్లో ఎవరో ఒక అమ్మాయి రచన వేసుకున్నాను. తన ఫొటో కూడా పెట్టేను కళగల మొహం. మరో నెలరోజులకి కాబోలు నాకు ఒక మెయిలు ఫార్వర్డు చేసింది ఆ అమ్మాయి. అమెరికాలో వున్న ఒకాయన దగ్గర్నుంచి తనకి వచ్చిందని. అతను ఆవిడరచన చాలాబాగుందనే కాక, తాను అర్థరాత్రి కూర్చుని ఆరచయిత్రి వివరాలన్నీ తవ్వి తీసానని రాసేడు. నేను ఆమెసేజి అంతా పెట్టలేదు కానీ “ఆరచన బాగుంద”న్న ఒక్క వాక్యం నా కామెంట్సు పేజీలో పెట్టేను.

వారం తిరక్కుండా మరో మెయిలొచ్చింది అతని దగ్గరనుండే. తాను ప్రైవేటుగా రాసిన మెయిలు ఆలా పబ్లిష్ చెయ్యడం అన్యాయం, అక్రమం. చట్టవిరుద్ధం, అని మాయాబజారులో రంగారావులా అక్షర కథాకళి చేస్తూ! సరే నేను వెంటనే ఆమెయిలు తీసేసి, అతనికి క్షమాపణలు చెప్పుకున్నాను. దానికి సమాధానం రాసాడు, ఆరచయిత్రి self aggrandizement అనే వ్యాధితో బాధ పడుతోందని చెప్పి, తాను అసలు ఎంతగొప్పవాడో, ఎన్ని పుస్తకాలు పబ్లిష్ చేసేడో, ఎన్ని కాన్ఫరెన్సులకి వెళ్లాడో ఓపేజీ రాసేడు. (మరి ఇది self aggrandizement కాదా? ఏమో మరి). ఇంతకీ చెప్పొచ్చేదేమిటంటే అతను మాయిద్దరికీ చేసిన మహోపకారం నన్ను, సదరు రచయిత్రినీ కోర్టుకి ఈడవకపోవడం.

అప్పుడప్పుడు నా కథలూ, వ్యాసాలు వేరే సైటులలో కనిపిస్తాయి. నాకది సంతోషమే. . ఏమాటకామాట ఒప్పుకోవాలి. వాళ్లు నాపేరు తీసేయలేదు ఎప్పుడూను. అంచేత “పోన్లే పాపం అక్కడ కూడా నావే కదా చదువుకుంటున్నారు, అదీ ప్రచారమే” అనుకుంటాను. సాధారణంగా చాలా పత్రికలు తమకి క్రెడిట్ ఇవ్వమంటారు ఇతరచోట్ల ప్రచురించుకున్నప్పుడు.

బ్లాగులు కథలు కావు. సొంత ఆలోచనలూ, సొంత జీవితాల డైరీ. మధ్యాన్నంవేళ భోజనాలయేక, పిట్టగోడమీంచి పొరుగమ్మతోనో, అరుగుమీద నిలబడి ఇరుగమ్మతోనో కబుర్లు చెప్పుకున్నట్టు, మంచీ చెడ్డా, ఇష్టాలూ, కోరికలూ, చిరాకులూ రాసేసుకోవచ్చు బ్లాగుల్లో. . ఎవరికి తోచింది వారు, తోచింది తోచినట్టు, వాక్ లేక బ్లాగ్ స్వాతంత్ర్యం ప్రకటించి, రాసేసుకోవచ్చు కానీ డైరీలు గుట్టు. బ్లాగులు రట్టు. అంచేత, ఏంరాసినా ఆపైన పుట్టుకొచ్చే ఉపకథలు -కందపిలకల్లా-గురించి కూడా తెలుకోడం, వాటిని ఎదుర్కొనడానికి సన్నిద్ధమవడం కూడా బ్లాగురచనల్లో భాగమే అని గుర్తించాలి.

అమెరికాలో అప్పుడప్పుడు కేసులు చూస్తూంటాను కనక చెప్తున్నాను. కేసు పెట్టడం చాలా తేలిక. అవతలివాడు తప్పు చేసేడు అనేయడం తేలిక. నేను తప్పు చెయ్యలేదు అని ఋజువు చేసుకోడం కష్టం. మన చట్టాలు ఆలా ఏడుస్తున్నాయి. “అందరూ చేస్తున్నారు కదండీ” అన్న వాదన చెల్లదు. “నాకు నచ్చింది కనక నేను పెట్టుకున్నాను” అన్న వాదన కూడా సమర్థనీయం కాదు కోర్టుల్లో.

కోర్టువారి నిజాలు వేరని “ముత్యాలమ్మ” చెప్పింది గుర్తుందా? రావిశాస్త్రిగారి “మాయ” కథ (ఆరు సారాకథలు) చదవండి. అందులో ముత్యాలమ్మ ఉపన్యాసం ఇక్కడ మళ్లీ పెట్టేద్దును కానీ వాళ్ల అబ్బాయి కూడా లాయరే. హక్కులంటూ నన్ను కోర్టుకీడ్చే హక్కు వారికుందని విరమించుకున్నాను ఆ ఆలోచన.

అలాగే కాపీరైటు సంగతులు కూడాను. నిజానికి పైన చెప్పిన ఈమెయిలు కూడా కాపీరైటు వైలేషను కిందకే వస్తుంది. ఫార్వర్డు చెయ్యెచ్చు అని స్పష్టంగా చెప్తే తప్ప మనం మరొకరికి పంపకూడదు. మామూలుగా ఎవరి రచనలు వారు ఎన్ని చోట్ల అయినా పెట్టుకోవచ్చు. డబ్బు ఇచ్చి, నీకథ మరెక్కడా పెట్టడానికి వీల్లేదు అని రాతపూర్వకంగా తెలియపరిస్తే తప్ప. మన వారపత్రికలు డబ్బు ఇచ్చినవాళ్లు కూడా అభ్యంతరం చెప్పరు ఎందుకంటే అది వాళ్లకి కూడా ప్రచారమే కనుక. అలాగే అనువాదాలు కూడా. నేను ఇండియా వచ్చినప్పుడు అడిగితే, అందరూ ఏం పర్మిషన్లండీ, మీఇష్టం వచ్చినట్టు చేసుకోండి అన్నవాళ్లే ఎక్కువ., అలాగే ఇంటర్నెట్‌లో విరివిగా అందుబాటులో వున్న బొమ్మలూ అవీను. ఆబొమ్మల సొంతదారులు ఎవరేనా ఎక్కడేనా పెట్టుకోవచ్చు అని వుంటే బాధ లేదు. మనదేశంలో పర్మిషన్ల పట్టింపు అంతగా లేదు. ఎవరో కదాచితుగా కాపీరైటుగురించి మాటాడినా ఎవరూ కోర్టులకెక్కుతున్నట్టులేదు. కానీ ఎవరేనా మనని కోర్టుకి కెక్కించడానికి సరదా పడితే, అప్పుడు అందరూ చేస్తున్నారన్న వాదన నిలవదు కదా. కొత్తబ్లాగురులు ఇలాటి విషయాలు కూడా తెలుసుకుని వుంటే మంచిదని.

విహారి కొన్ని సలహాలు ఇచ్చారు. కొత్తపాళీ అక్కడక్కడ సమయానుకూలంగా ఇస్తున్నారు. ఈమధ్య జ్యోతి బ్లాగులో యప్,మీ. విపులంగానే చర్చించారు. ఈసలహాలన్నీ ఒకచోట చేర్చి, కూడలీ, జల్లెడలాటి ప్రముఖ బ్లాగులు ఒక వనరు ఏర్పాటు చేస్తే బాగుంటుంది. బ్లాగు ఎంత సొంతమైనా కొన్ని నియమాలు పాటించడం మనకే ఆరోగ్యం. వాక్‌స్వాతంత్ర్యం, బ్లాగ్‌స్వాతంత్ర్ర్యం - రెండూ ఆచరణీయమూ. అభిలషనీయమూను. నేను ఎవర్నీ రాయొద్దు అనడంలేదు.
అడుసు చూసుకుని అడుగుపెడితే తరవాత వచ్చే గాలిదుమారం తట్టుకోడానికి ఓపిక వుంటుందని.

(మా.ని. జూన్ 2008.)

ఆరుద్రమీద వ్యాసం, 30లక్షల పందెంకథ కి కొత్తపాళీ అనువాదం, నాయని క్రిష్ణకుమారిగారి కవిత్వంమీద వైదేహీ శశిధర్ పరిశీలనాత్మకవ్యాసం చూడండి. ఇంగ్లీషుమాత్రమే చదవగల మీమిత్రులకి పరిచయం చెయ్యండి.

ఇప్పటికే నాసైటు ప్రచారంచేస్తున్నవారికి కృతజ్ఞతలు.

అలాగే ఈలింకుమీద కూడా ఓకన్నేయండి. నాకథ "Two Glass Bubbles" is published on desijournal.com

http://www.desijournal.com/article.asp?articleid=329.

It’s a simple strategy of protest with no pretensions of winning. The aim of the Polepally protesters: “That we get our land back, our lives back. Our one and only demand.”

— Photo: P. Sainath

COMMON APPEAL: “Voting for the Jadcherla 13 means saluting with love our Mother Earth.”

There are as many as 13 of them contesting the same Jadcherla Assembly seat as independents. Only, they’re not contesting against, but for, each other. Their symbols range from a Whistle and a Gas Cylinder to Bangles and a bunch of Bananas. Though pitted against one another, they have a common manifesto and even campaign jointly. These dalit, adivasi and BC farmers are the most fascinating candidates in the bypolls now on in Telangana to four Lok Sabha and 17 Assembly seats.

All the ‘Jadcherla 13’ have lost their lands to the Polepally Pharma Special Economic Zone and other projects in Mahbubnagar district. And they now contest the polls to draw attention to their loss. Even while a few work as construction labourers on their own land, raising the very SEZ buildings that will seal their destitution.

“Over 41 people have died since the land acquisition process began in 2003,” says an angry Muravat Chandi. She’s a Lambada in the Gundlagadda ‘Tanda’ (adivasi colony) here. “That includes three close relatives of mine. Cut off from their land, people are losing their will to live. My family has lost 27 acres to this SEZ. It’s why I’m contesting.”

Seated besides Chandi are young Seenu and Lakshman, sons of Balu one of those who died three months ago. “Having lost all our land to the SEZ, we had no place to conduct his last rites,” says Seenu. “So we bought a tiny plot, just a few square feet, for Rs. 5,000. There we cremated him.” This, says a neighbour, “was a man who once owned several acres of land in his life. But not an inch to receive him in death.”

The story of the mounting toll first appeared in Eenadu, the State’s giant newspaper. “We confirmed 25 of those deaths” says M.L. Narasimha Reddy, the reporter who broke the story. Officials dismissed these as “due to natural causes.” But the adivasis say their demise was hastened by trauma and demoralisation. After a struggle during which the Lambadas refused to perform the last rites of their dead, the government assigned them six acres. Four for the tanda to live on and two for a burial ground.

“They’re killing us — and they kindly give us a graveyard,” says Dharmia, Chandi’s neighbour, with dark humour. “It’s the only place we can go to. No one in this tanda of 80 households has a job outside of farming.”

350 families displaced

Chandi and 12 more from other groups are independents “as both major political parties backed this SEZ.” In 2003, the then Telugu Desam government notified a ‘Green Park’ and began acquiring 969 acres of land. Much of these belonged to the dalits and Lambadas. Including government assigned lands given to them earlier to better their lives. “We were first told there was to be a Leather Park,” says Etti Linagaih (candidate symbol: Gas Cylinder) in Polepally village. “Then came the Green Park idea. And now the SEZ. They take our land first and make their plans later.” In 2005 the new Congress government enforced the plans. In all, the SEZ and other projects have displaced some 350 families.

In the eyes of the official machinery, everything was done by the book. The SEZ was legally notified and the land losers paid off. No one was left out. “Sure,” says a chorus of voices. “For the government-assigned land they declared Rs. 18,000 an acre. For patta land held by us, Rs. 32,000 to Rs. 50,000. And we never received the full amount of even such a pittance.” Land rates in the region, adjacent to the national highway, are worth over Rs. 20 lakhs an acre.

Officials point to the fact that the land losers accepted the cheques. “Certainly,” says candidate Chandi. ‘Take your cheque now or never. You will go to jail and get nothing.’ These were the sort of things we were told. Our consent never mattered.’ The low rates aside, there was no other compensation. House sites were spoken of but not seen. Some land losers were given work at construction sites. But many are too old to be able to do that kind of labour.

Eight of the 13 candidates speak to us in Polepally. It’s a curious sight. Eight contenders seated together agreeing vociferously with every word the others said. Each of them has lost all his or her land. Distress sales of cattle have decimated their few other assets. The family of T. Mogilamma (symbol: Brick) have lost their eight acres. And sold off 16 buffaloes and cows for just Rs. 20,000. “We could no longer feed them, anyway.” Most of the others have done the same. Jangilamma (symbol: Battery Torch) who has lost seven acres, also sold off four head of cattle for just Rs. 1,000.

In the Lambada tanda, a once relatively prosperous tribal group faces ruin. “Most of the families here had 50-60 buffaloes,” says Dharmia. “Most have sold half or more at dismal prices.” And says candidate Chandi, “we have borewells on that acquired land. What happens to those?”

“Weddings are paralysed,” says Jangilamma back in Polepally. “No one wants to marry into our disaster-hit groups. We have no land, no assets.”

Down to begging

Meanwhile, the price rise is also taking a toll on a community for whom the bottom has fallen out of the world. Some of the candidates often go hungry, trying to keep their children fed. “From soap to dal, every item is much costlier. To tell you the truth, some of us are down to begging to feed the kids,” says Satyamma (symbol: cupboard). “We are contesting these elections to highlight the injustice done to us,” says Lingaiah.

But why should 13 of them contest the same seat? Wouldn’t it make sense to have just one common candidate?

Lingaiah knows they cannot win. “Our strategy is to lower the votes of the main parties. Each of us will draw the votes of his or her own group. That’s why so many of us. In fact, we wanted to put up 150 candidates for this seat. But most could not raise the Rs. 5,000 security deposit required.”

It’s a simple strategy of protest with no pretensions of winning. “It’s more honest,” says Hyderabad-based journalist Uma Maheshwari, “than the middle class as elite parties that spring up claiming to end corruption and transform society.”

The aim of the Polepally anti-SEZ protesters is modest: "That we get our land back, our lives back. Our one and only demand."

As their common leaflet puts it: “Giving us house sites and rice at Rs. 2 a kilo clearly means taking away lands from farmers” and giving them to big industries. There is a poignancy to their manifesto which makes no promises. “Voting for the Polepally farmers means saluting with love our Mother Earth who has been bearing our weight since ages.”

Courtesy: The Hindu

URL: http://www.hindu.com/2008/05/26/stories/2008052654011100.htm

"If you are not part of the solution than you are part of the problem"

Dear Friends,

Polepalli farmers are still marching with hope and courage against all odds. Yesterday they had dharna at MRO's office and Collectorate in hot mid day at Jadcherla.

I saw many farmers are sitting with the polluted chemical water bottles and placards seeking justice. Some people's organizations were supporting the issue. Madhu Kagula, Telangana Aikyakarcharana Committee is the big source for struggle. There were some representatives from Hyderabad and other parts. Vidya Bhushan Rawat of Uttar Pradesh Land Alliance was also there among the participants, he came all the way to show solidarity. BJP also entered and took up the issue. Collector finally came out to speak to farmers. She assured that she will visit Polepalli SEZ villages in the first week of May.

Just wondering how major issues disappear in the pattern of vote focused politics and their hunger for votes. Such big hue and cry and tens of deaths of farmers and hundreds of women and kids thrown on to streets is not on the agenda of politicians. Thinking how much large a tragedy is needed for our politicians of any party in Telangana to acknowledge the Polepalli SEZ cruelty? All nethas and the party spokespersons speak of separate state and the golden era from there on. But no response from our nethas, organisations, scholars and others to framers suicides and SEZ war against the poor. Is it not important for the politicians who are contesting elections in this region? By what standards it is a small issue or what other issue is bigger and important than this?

Forty one farmers died! Women become widowed all of a sudden and are pushed into helpless situation of working like bonded labourers in their own fields. They struggled for years to bring this peace of earth onto land by hard labour. Many women were dependent on their sons and their grown up kids have abandoned without knowing what to do with the maddening situation. Mothers cannot leave their offspring although they lost everything. Small children are also working. Widowed women do not know how long they can feed their helpless kids. What is it?

What Telangana we are looking for? What will any party or activist lose by taking up the cause of Polepalli and demand justice to the Polepalli people? Will talking of Mahbubnagar issue and the deaths of our farmers stop the heroic parties and our great leaders from achieving telangana? How politicians who vouched to protect the interests of all the people of Telangana can ignore Polepalli deaths?

Shall we all say that we dont bother about burning problems and want only geographical Telangana? Because now it is elections time, we cannot afford to talk of any thing of people’s death or lives. And later we cannot talk because we do not have the power to rule the government and hence leave the exploited and cheated people to their fate for years endless between elections to elections?

If educated, intellectuals are not able to understand peoples issues fearlessly and without vested interests then who will stand by the people and who will build the movement for Telangana?

How can anyone be silent if their land is grabbed for peanuts? Are we becoming insensitive and numb even after seeing these women with hungry stomachs, hearts crying for justice with wounded soul and bodies? Jangamma, who is around 70 years old, with 5 acres land has 4 sons and 1 daughter, was a widow. She is holding a placard and saying that at this age she can’t work for the company, which destroyed her family and made her almost a beggar. She says she is forced to drink tears to survive the testing days and months and witness severe poverty, men becoming so mean and cruel than beasts, and her sons leaving her to her fate as they are broken and incapable of feeding her any more.

She is an orphan in her land and in the land that some scholars argue is the hope of development and the symbol of bringing Mahbubnagar into global map with the SEZ. Development orphaned her and widowed her. How she will survive now? Can any one imagine the plight of several women like this? This is the same case with older men too..deserted by son and unfit to work..

The great SEZ, which assured of jobs and big money, is not even paying proper wages. They work for 4 weeks and get only three weeks wages. Many outsiders are engaged in those jobs. Poor farmers don’t know whom to ask for justice. They lost hopes and say that they have no way to go. Women are showing their bodies how those iron rods are hurting them. They never did this kind of work earlier. Their bodies are wounded.. They do it still, because there is death otherwise...

Is this issue not important for Telangana movement? If not, then what is important? In Goa, they successfully stopped SEZ's with strong protest, number of SEZs are reduced in Maharashtra, Bengal due to movements against SEZs.

Shankaraiah from BC community aged 34 years is one of three brothers owing a mere three acres of land. They all used to cultivate together. But now they all are dispersed and working as daily labourers. He showed family photo with his five daughters aged 13, 11, 10, 5 and 3 years. One daughter is deaf and dumb, living in hostel in Miryalguda, “Tell me how do I live now and how can I stop worrying of nightmares”, he asked the people.

What answer we have to Shankeraiah? He lived with his land and his limbs to grow food from his piece of land. Who has the power to pull him out of his living to say the nation or the politicians and the greedy stock market wants you to be out of it?

Ushamma, Ellamma, Rangamma many women and widows are sitting under the hot son for help. They are women, abandoned by sons who are also victims of a shock unimaginable. They are orphaned in their village and the whole community is wiped out. Keeping sanity is the biggest achievement in this situation. Those who could not take it have lost the battle. Some have died, others are paying price not less than that.

Those who are in dharna today at the Collectorate are aged and cannot work in the company. The work is different for them, many are above 50 years age, down, depressed and living a tragedy that we have no words to describe. They have nothing but to see insecurity, deceit, helplessness, and endless problems. Can this situation of our women and our farmers be our political manifesto?

Rural telangana culture never lets them cry in front of others for help or money. They live with hunger, with paruvu and maryaada and pride. They have their small little traditions because one helps the other. But what we see is the butchered telangana village now in SEZ villages. They are pushed to roads. They have no words only tears and sobbing and pleading for help. Who will come to their rescue? Is any political party today has anything for Polepalli in their manifesto or action plan?

Polepalli made its way to Human Rights Commission, human rights forums, media, and other parts of the country. Some individuals are slowly joining hands. Where are the telangana sympathizers gone?

Telangana can't be HITEC city of any pride after losing its soul. Some people are already busy in making proposals and get money to 'develop' these orphans and some are busy making money by mortgaging these people and looting their lands to Aurobindo Pharma and Hetero Drugs. Are we part of them or partners of them in a way to remain silent and indifferent and tell ourselves once again that there is more important issue than this? Hats off Telangana Talli for producing great sons and daughters who can't think its important to cover your nakedness and protect you from exploiters.

They have decided to protest elections. They are against political system not the parties alone. They want to show their agony and pain, show their power of disagreement. Why can’t we join hands with them? After all telangana is nothing but ooru, wada, aata, paata, paruvu maryaada.

They are planning to campaign against injustice, hold a big public meeting to show how these SEZs can destroy the lives of poor and those who have been silent also will be affected one day. At least now we have to be with Polepalli protest group, keeping aside our personal or political interests. Let our own people teach lesson to YSR or whoever, planning to grab our lives.

Helping hands are better than praying lips! Small act of help with those who are facing and fighting the SEZ is greater than million words and hundred manifestos Let’s help our people and our struggles. Let’s protect atma gauravam of our farmers and arrest hundred schemes to mortgage our villages before money bags offered by SEZ operators.

In Solidarity,

Jai Telangana,

Sujatha Surepally.

SEZs. Horrible, inhuman, mad development zones one can ever imagine. I dont know how many of us are aware of these so called SPECIAL ECONOMIC ZONES as it translates into reality on the ground. I don’t know the theory part of this madness. Andhra Pradesh stands second in the country to accommodate SEZs.  Land is grabbed from the poor for by none other than Govt itself. It behaves like a blood hungry monster. Government operates through several agents who are like paalegallu of factionists or mercenaries of capitalists and transforms into a mafia. For Telangana region its like moolige nakka paina taati pandu padinattu. okavaipu abhivrudhi manthralu japisthoo maro vaipu prajalanu bichagaallagaa maarche pathakaalu.. adige vaaru evaru leru. Because its SEZ era!! 

 
I have been regularly meeting Polepalli villagers, who are fighting against pharma SEZ. Polepalli is right there in Jadcherla, not so far away from the HI TECH Shamshabad Airport. My childhood memories of going out of city is to see more greenery, houses and people and the tales of their lives. But now if we go to any national highway, we only have roads. Roads, and ROADS and WIDER ROADS. Don’t know where they lead to? Wider and newer and more luxurious and adding more lanes as it becomes fatter. Destroying village life, culture, taking away their food, spreading pollution and killing identities of people and cultures.  

Tale of Mahbubnagar is one saga. Mahbubnagar has to be sacrificial goat and has to suffer many poisonous evil designs of the witchcraft that money hungry thought system now spins off to devour areas adjoining the monstrous Hyderabad. Thinking of asking what sin Mahbubnagar committed? Hyderabad pakkane undi inkaa bathiki undaalane??

We heard that ‘paalamooru prajalu potta chethapattukuni desalaku poinru’, ‘raithulu atma hatyalu chesukundru’ idi paata maata, ippudu oorla unna koddi mandi kuda, valla bhoomulalla vaalle bichagaallayi, banisalai e dikkunundi esonti pathakaalu vasthayo telavaka paanaalu arachetilo pettukunru. badaa baabulu, medhaavulu rikaam lekunda upanyaasaalu vollistunnaru. “buvva bettetollu leru doraa”, cried Kurmaiah, farmer. 

Polepalli is now filling page one of the dailies. In brief Polepalli tragedy is 1240 acres of arable land belonging to SC, ST, BCs acquired in 2001 by APIIC when TDP Govt was ruling. Villagers were told that a green park was to be developed, that ‘its govt order’, and ‘its for development’. During Congress regime the project started revealing its colors with enactment of SEZ. Overnight it turned into Aurobindo and Hetero drugs project. Drugs considered dangerous to environment and the people. People started resisting and fighting from years. They approached every political party and begged their support. Nothing much happened. All sorts of repression is let loose. Protesting villagers were beaten and put behind bars. So many jailed. Three villages are affected and - Gundlagadda thanda is completely wiped out. Polepalli and Mudireddypalli are there for name sake.    

These villages are promised of good houses, better jobs and compensation. And how good the best policies are that these illiterate villagers could not appreciate is another important aspect of the tragedy. Govt rate for land that time was 18,000/- per acre. But many of them did not even receive 5,000/- per acre. “mettu mettu kaada paisalu madam, maa chetiki emi migalale” says  a woman who lost her husband in the fight with SEZ. Forty five farmers died with heart attack leaving children and wives to their fate in a world that is numb to being dead!! Women who are widows and are mothers of starving children and ravaged by the nightmares of what is in store continue their struggle for justice.  They are going to every place and knocking doors for justice. There is no political party that they have not approached. Just a few people’s organisations are with these people. Telangana Ikya Karyacharana Committee Madhu Kagula is relentlessly working along with other villagers. 
 
These lands are sold and resold for higher prices changing hands. Right now its  Aurobindo and Hetero Drugs. Whats tomorrow no one knows.. and anybody else it can go for a higher price. Current price for which Aurobindo Pharma is selling the lands is mind boggling. It is Rs 41 lakh per acre. Friends! it’s a big big BIG business of 50,000 lakhs at the conservative figures. Its no surprise that its not just the lands that are sold and resold in SEZs its making politics and policies and theories and political parties into commodities. SEZs is making everything a saleable thing now. Anything is sold now like vegetables. And all voices of conscience become shameless and go silent as SEZ is taking lives of the poor farmers every day. 

One more startling thing is that Aurobindo Pharma decided sometime back to withdraw and gave letter to the district Collector about its intent. But MLA Laxma Reddy, of TRS party, took all pains and took it as a challenge to bring back that pharma company. Every farmer here has a story to narrate how this MLA went about buying the lands for the pharma company. “sandulla sandulla tiska poyee santhakaalu pettichukonnadu saaru” told a farmer in pain. “maaku saduvu raadhu, suttu pakkala sadhuvukunna maaraajulaku, leaderlaku emayindhi saaru? maa bathukulu anyaayam ayipothunte sodhyam soosukunta koosuntunnaru endhuku saaru?”, asks Senaiah Goud. 

Yesterday, VIRASAM organised a sabha in Hyderabad. All those affected people came and voiced their problems and pains. “Maa godu inte edvakunda undaleru evvalaina” told a farmer yesterday. He was beaten in the jail, is paralyzed some time back. They were chased by the mafias like a pack of wolves running for the taste of blood. They were chased to run away from their own lands. evvalayina sare first SCla kaadiki vastharu. endukante maa dalitulaku e dhikku lekapaaye. Mundhu meme mosapotham. He told that how villages were died (killed?) step by step. Around 300 acres was assigned to the dalits. They explained how many years they slogged and made that fit into a cultivable land to be only whisked away like this in the name of SEZ.
 
Shivli lost 12 acres. She is mother of five small kids and is waging a lone battle. She didnt receive any money till now. naaku padendlappude bhumi unnadani 50 endloniki ichi pendli chesindru. eduguru pillalalla iddaru poinru. Gee santi pillalu unnaru. She was cooking and living in her land under the shade of tamarind tree and fighting to get back the land. Overnight the tree was cut by the land grabbing fellows to push her out from the shade of chinta chettu. maa aayana chavukukooda paisalu lekunda chesinru. (we didn’t have a rupee for the funeral expenses of my husband. They made me a beggar). Who made me a widow to take care of five small kids?  What’s in store for her? Is her sole sin is to be born in Telangana which is facing a war and people are killed everyday. Our leaders and scholars and intellectuals, who are so far away and silent on this tragedy, need to answer and become part of people who are dying and fighting in our Telangana. 

Anjamma, Chukkamma, Rajamma, Velugulamma… So many women we heard, who lost their husband.  Each one has a miserable story. Male farmers are just heart broken and tired of fighting but some are still looking for help. They look to sanity and humanity left in the world and Telangana people. They look towards us, the so called educated intelligent and powerful and influential in cities and big positions. 

Ratnamala, renowned social activist, who presided the meeting rightly asked. Is it not an issue of whole people, an issue of we all people? Is it an issue of just these farmers of three villages or these women?? SEZ has no laws, it doesn’t permit any law. Some say it is development and someone has to pay the price. Today we are buying 20 kg or 25 kg rice; if we develop do we eat computer chips?? How are we going to survive when cultivable land and the right of someone to live is made a thing for sale and stuff for somebody’s profit hunger? This is not less than any Hiroshima Nagasaki, she told. Many farmers complained of losing vision due to some other company. Peddavagu got polluted. Youth here can’t see anymore. Perhaps its better to be blind than seeing this tragedy watched by the world in shameless silence.
 
Srinivas, a young activist, said they only had one day celebration in a year- pedda pandaga. Its called GAMPA JATARA. andari laaga memu anni panDagalu chEsukoni tinalemu. chendlallaki pothamu..kammaga kokilalu koosthuntayi chuttupakkala We have community meal. But where do we go now? All trees and forests are replaced by companies, kampugotte companeelu (stinking companies). “maa bathukulu kukkalakanna heenanga unnayi” painunchi rendu roopayila biyyam, kinda nunchi bhumulu laguthunru. our MLAs pendlillaki ochi tini potaru gani, problems vasthe ayenkalla guda raaru“. Its not just an economic issue. Its also social, cultural, ethical, health , environmental, women and child issue of Telangana and all regions. 

SEZ are coming in Mahaboobnagar, Warangal and other districts. I think we should respond immediately and stand with our people in distress. We need to support their struggle and save their lands, help them save their mother. We are not against development. maa bathukulu maaku vadhileyyandi. bangaaru katthi anee meda kosukuntamaa?  

Poor people cannot afford this development. Let this development be done in rich people’s land and in rich regions and help them become more developed! Let them go to rich people’s lands, who can still survive and become more developed and also understand the need of development. We dont want such projects. Now Telangana cannot afford any more of this exploitation and raakshasatvam. 

Politicians will come and go. Elections will come and go. If leaders are good, people will vote for them. votlu eyyam, inka etlu estham, says a Srinivas. Who will stop people’s decision? They are the better people to judge their own lives. First prime important issue is to save Telangana.  

Forgot to mention one great soul Sri Upender Reddy (upa sarpanch) who supported and went with them everywhere. He did not have any threat for his land. Yet he stood with the people and was part of their struggle. He faced so many threats. He passed away. Every farmer remembers him. Isn’t that enough for a person to live for eternity and live in the hearts of one’s people??? joharlu to him!!  

Ratnamala rightly said that protesting imperialistic culture starts again from these farmers only.  

Some of us here along with Telangana Ikya Karyacharana Committee and other groups are trying to strengthen the struggle of Polepalli and also join with people challenging SEZs across the state and country. Trying to gather people’s support. You all know every support is required today for these people who are fighting injustice with barely any resources. They need moral, physical and monetary support. Each drop will make an ocean. All those people who are here in Telangana and abroad can contribute for this great noble cause.

Save Telangana! Save people, fight SEZs

Jai Telangana
Courtesy: Telangana Utsav

URL: http://telanganautsav.wordpress.com/2008/04/23/polepalli-sez-struggle-in-dying-villages/

అభివృద్ధిపథం అనబడేదాని మీద సరికొత్త వెలుగులు అందుకుంటున్నదెవరు? మరింత చీకట్లోకి కుంగిపోతున్నదెవరు? హైదరాబాదు అలంకరించుకున్న సరికొత్త నగ అనీ, హైదరాబాదును అంతర్జాతీయ స్థాయికి ఎగరేయబోతున్న అత్యాధునిక నిర్మాణమనీ ఊదరకొడుతున్న శంషాబాద్ విమానాశ్రయానికి కూతవేటు దూరంలో, హైదరాబాదునుంచి దక్షిణంగా వెళ్లే జాతీయరహదారి మీద దేశదేశాల సంపన్నుల పెట్టుబడులు ప్రవహించి రాష్ట్రాన్నీ, దేశాన్నీ అందలాలెక్కిస్తాయనీ అమెరికాతో సమానంచేస్తాయనీ ఏలినవారూ వారి బంట్లూ నమ్మబలుకుతున్న దారి పక్కన ఏం జరుగుతున్నదో చూడండి. నిన్నటిదాకా మనుషులు కలకలలాడినచోట సమాధులు లేచి నిలుస్తున్నాయి. అంతులేని విషాదం విస్తరిస్తోంది. పల్లె కన్నీటిధారలు ఎడతెగకుండా ప్రవహిస్తున్నాయి. పచ్చని పంటపొలాలు బహుశా రసాయనాల కంపు కొట్టబోయే మొండిగోడలుగా లేచి నిలుస్తూ జీవితాలను కూల్చేస్తున్నాయి. పాలకుల అభివృద్ధి మాయాజాలం నిరుపేద బతుకులను వలవేసి పట్టి మట్టుబెడుతోంది.

ఆ ఊరిపేరు ప్రస్తుతానికి పోలేపల్లి కావచ్చు. ముదిరెడ్డిపల్లి కావచ్చు. గుండ్లగడ్డ తండా కావచ్చు. నిన్న కాకినాడో, తడో, సత్యవేడో, సూళ్లూరుపేటో కావచ్చు. అంతకుముందు ఒరిస్సాలో పారాదీప్, కళింగనగర్ లు కావచ్చు. ఉత్తరప్రదేశ్ లో దాద్రి కావచ్చు. హర్యానాలో జజ్జర్ కావచ్చు. పశ్చిమబెంగాల్ లో నందిగ్రామ్, సింగూర్ లు కావచ్చు. మహారాష్ట్రలో రాయగడ్ కావచ్చు. పంజాబ్ లో బర్నాలా, అమృతసర్ లు కావచ్చు. పేర్లే మారతాయిగాని దేశంలో కనీసం మూడువేల గ్రామాలలో కనీసం పదిలక్షల కుటుంబాలలో చిచ్చుపెట్టబోతున్న “వెలుగు” ఇది.

తాతముత్తాతల నాటినుంచి తమ బొడ్రాయితో, తమ కూరాటికుండలతో, తమ గుడిసెలతో, తమ జొన్నకర్రలతో, తమ కట్టమైసమ్మలతో, పోశమ్మలతో, తమ ఏడ్పులతో నవ్వులతో పండుగలతో ప్రమాదాలతో తమవైన బతుకులు బతికిన ఊళ్లు ఇప్పుడిక చెరిగిపోతాయి. ప్రత్యేక ఆర్థిక మండలం అనే కొత్త మాయదారి పేరు అద్దుకుంటాయి.

ఇవాళ్టికి పోలేపల్లి గురించి మాత్రమే మాట్లాడుకుందాం. ఆ ఊరు, ఆ ఊరి ప్రజలు చేసిన పాపమల్లా హైదరాబాదు అనే దీపం నీడ కింద ఉండడమే. బహుళజాతిసంస్థల, ప్రపంచీకరణ శక్తుల, దేశదేశాల సంపన్నుల కళ్లు పడ్డప్పటినుంచీ, నూతన ఆర్థిక విధానాల మహమ్మారి సోకినప్పటినుంచీ ఆ దీపం కాంతి రోజురోజుకీ పెరిగిపోతోంది. అంతగానే దానికింద నీడలూ పెరిగిపోతున్నాయి. ఆ పెరుగుతున్న వెలుగుకు కావలసిన చమురుకోసం చుట్టూ ఐదు జిల్లాల ప్రజల పొట్టకొట్టడం మొదలయి చాల రోజులయింది.

ఆ క్రమంలోనే మహబూబ్ నగర్ జిల్లాలో వేలాది ఎకరాలను “అభివృద్ధి” అవసరాల కోసం స్వాధీనం చేసుకోవాలని ప్రభుత్వం నిర్ణయించింది. పోలేపల్లి చుట్టుపట్ల వందల ఎకరాలనుంచి ప్రజలను వెళ్లగొట్టి పెద్దల అవసరాల కోసం అప్పగించాలని 2001లో అప్పటి ఆంధ్రప్రదేశ్ సిఇఓ నిర్ణయించారు. రాజు తలచుకుంటే దెబ్బలకు కొదవా అన్నట్టు ఆ భూమంతా ఎప్పుడో 1894లో వలసవాద ప్రభుత్వం చేసిన భూస్వాధీన చట్టం ప్రకారం ఆంధ్రప్రదేశ్ పారిశ్రామిక మౌలిక సదుపాయాల కల్పనా సంస్థ (ఎపిఐఐసి) సొంతమయిపోయింది. అప్పటినుంచి ఆ భూమిమీద ఎవరెవరి కళ్లుపడ్డాయో తెలియదు. ఈలోగా ప్రభుత్వం మారిపోయింది. కాని పాలకుల నీతి ఏమీ మారలేదు. పాలకులు అనుసరించే రాజకీయార్థిక విధానాలు వారి జెండాలతో, ప్రకటనలతో నిమిత్తం లేకుండా యథాతథంగా కొనసాగుతూనే ఉన్నాయి. ఏడేడు సముద్రాల అవతలి తెల్లదొరలు పెట్టిన షరతుల ఫలితంగానో, వాళ్లు విసిరిన ఎంగిలిమెతుకులమీద ఆశతో స్వచ్ఛందంగానో స్వతంత్రభారతపాలకులు ఉద్దేశ్యపూర్వకంగానే అమలు చేసిన ఆ రాజకీయార్థిక విధానాలలో ఒకానొక అధ్యాయమయిన ప్రత్యేక ఆర్థిక మండలాలు మొదలయ్యాయి.

ఉత్తరాంచల్, హిమాచల్ ప్రదేశ్ లు ఇవ్వజూపుతున్న రాయితీల, సౌకర్యాల ఆకర్షణలో రాష్ట్రం నుంచి ఔషధ పరిశ్రమ తరలిపోతున్నదని, ఆ రెండు రాష్ట్రాలలో వందల పరిశ్రమలు వచ్చాయని, ఆంధ్రపదేశ్ నుంచే నలభై యాభై సంస్థలు తరలి వెళ్లాయని 2006 మొదట్లో గగ్గోలు మొదలయింది. ప్రతిస్పందనగా పాలకులు ఔషధ పరిశ్రమ కోసం ప్రత్యేకంగా ఒక ప్రత్యేక ఆర్థికమండలాన్ని స్థాపిస్తామన్నారు. మహబూబ్ నగర్ జిల్లా జడ్చర్ల సమీపంలో మొదట 300 ఎకరాలతో ప్రారంభించి క్రమంగా వెయ్యి ఎకరాలకు విస్తరించగల సెజ్ ను ఔషధ పరిశ్రమకోసం ఎపిఐఐసి ఏర్పాటు చేయబోతున్నదని 2006 సెప్టెంబర్ లోనే వార్తలు వెలువడ్డాయి. నిజానికి సెజ్ చట్టాన్ని పార్లమెంటు ఆమోదించినది 2005 మే లో. ఆ చట్టానికి సంబంధించిన నిబంధనలు తయారయినది 2006 ఫిబ్రవరిలో. కాని సెప్టెంబర్ కల్లా రాష్ట్రప్రభుత్వం ఔషధ సెజ్ ఆలోచన ప్రకటించడం, అక్టోబర్ లో కేంద్రప్రభుత్వ వా�